the kite at the ELT bookstore

Bir şarkı yazdım. Hayvanlardan farklı olarak dünyaya sadece vücut ortaya koymaktan daha fazlasını yaptım. Ürettim. Bu şarkı 23 yıllık dünya tecrübemin, aşkı içine dahil ettiği zamandan itibaren kalbimde ikamet etmiş insanlar ile ilgili bana kalmış olan birikimli hisleri açığa çıkaran bir şarkıdır. Umarım sevilir. :) Bu aşk nasıl bir şeymiş böyle!  Önceleri bilmezdim bu aşk nasıl bir şeymiş böyle  Öncelere farketmezdim senden kalanmış hislerim Yıkmışsın, geçmişsin bu aşk nasıl bir şeymiş böyle Hayattaki her insan birer yoldan ibaret Yürürsün, bakarsın yol biter de tanımazsın Gelmişim, gitmişim bu yol nasıl bir şeymiş böyle İçinden geçen şeyleri söyle kırmadan kalbimi Yola çıktığın insanları düşün sev yeter ki Yok sen bilmezsin bu kalp nasıl bir şeymiş böyle  English Lyrics  Before, I didn't know what love is like Before, I did not notice my feelings remained from you  You've destroyed, you've passed, What kind of love it is! Every person I have me...

Olsaydı eğer yeterince yerimiz ve biraz zamanımız işte belki o zaman, sevgili hanımefendi, çekilirdi nazınız oturur düşünürdük, ne yapıp ne etsek de uzun aşk günlerini hoşça geçirsek diye. sen hindistan’da, ganj kıyısında yakutlar bulurdun, bense akıntısında humber nehrinin, yakınırdım senden gündüz gece. seviyor olurdum seni tufan’dan on yıl önce ve sen - eğer lütfedersen – reddederdin yahudiler ikna olup dinden dönene değin. aşkım bir bitki gibi büyür yayılırdı imparatorluklar bile yanında ufak kalırdı gözlerine övgüler düzmek alırdı yüzyılımı ve tabii seyredeceğim o muhteşem alnını iki yüzyıl sürerdi tapmak göğüslere tek tek gerisi içinse tam otuz bin yıl gerek. en az yüzyıl vermeli her uzvuna ayrı ayrı ancak sonuncusunda açılmalı kalbinin sırrı çünkü, sevgili bayan, sizin hakkınız budur zaten ben de başka türlü sevemezdim, doğrudur. ama bir ses var ki, hep duyuyorum ardımda zaman üstümüze geliyor kanatlı arabasında ve ondan sonra her şeyin ötesinde serilip...

Uganda, ilk yurtdışı tecrübem. Yaklaşık üç aydır buradayım. Daha önce yaşadığım bazı anları mutluluk diye adlandırdığım için “mutluluk” kelimesinden özür diliyorum. Çünkü ben burada hissettiğimin dışında hiçbir zaman tam anlamıyla var olamadım. Var olmak tam anlamıyla hissetmek benim için. Ben Uganda’nın tam içindeyim bütün ruhumla. Buradaki çocuklara bayılıyorum. Türkiye’deyken çocukları sevmediğimi düşünürdüm, hatta ben neden öğretmenlik seçtim diye çok düşündüm. Bu mesleği yapıp yapamayacağım üzerine çok kafa yordum. Orada öğretmenlik yaparken hep rol yaptım, kendimin dışına çıktım. Burada sınıfta kahkahalar atıp iki dakika sonra dersime devam   edebiliyorum. Çocuklar verdiğim şeyi almayı biliyorlar ve daha fazlasını istiyorlar, ben de bu konuda çok istekliyim. Burada anasınıfı, bir ve ikinci sınıf çocuklarının dersine giriyorum. Anasınıfı çocuklarıyla drama, el işi aktiviteleri ve boyama yaptırıyorum. Onlarla çalışmaktan çok keyif alıyorum. Bazı çocuklar benim kend...

Gurbetteyim sanki, kendi memleketimde bile. Bu dünyaya yerleşemedim hiçbir zaman. Bavulumda bir dolu asılmayı bekleyen kıyafet. Benim ise gücüm yok. Yerleşik hayata geçmektir bavul boşaltmak. Benim öyle bir niyetim yok sanki. Ya da iyi hissetmedigim bu şehirde kalmaya. Yalnızlığımı özledim. Burada o zihin durumunu yakalamak zor. Çünkü gözleriyle seni delip geçmeye çalışıyor çoğu insan, somurtkan gözlerine iliştirilmiş bir çift göz ile. Laf edemem gerçi, burada benim kaşımın ortasında da bir çizgi peydah oluyor. Sevemediğim  herhangi bir şeyi gözlemlerkenki surat ifadem.  Ben de somurtuyorum. Sevmeyince insan ne mutsuz oluyormuş, mutsuz olunca insan ne kadar da çok sevemiyormuş. Kaygılı olunca ne kadar da umudunu yitiriyormus, bir gün her şeyin güzel olacağına dair. Yavaş yavaş kaybolmak bu. Benliğinin enkaz altında kalması bu. Bunalım bu.

Merhaba, kimle konuştuğumu bilemesem de merhaba. Tren garındayım. Yaklaşmasını bekledigim bir trenin kalkış saati değil. Düşüncelerimi bekliyorum, insanların gelip geçmesini, herkesle standart olan hayatımın küçük bir anına uzaktan bakmayı ve elestirmeyi.  Bu şehirde kendimi özgür hissettiğim tek yerdeyim. Belki ucunda yolculuk olan bir olduğu için. Belki de insanlarin beni görüp yalnızlığıma bir anlam bulmaya çalışmadıklari için. Belki de bu şehirde turist olabilme ihtimalini burda yakalayabildiğim  için, huzurluyum. Bugun ne çok düşündüm. Kisa bir araba yolculuğu düşüncelerime yeni kavşaklar sağladı. Ben uzun bir tren yolculuğuna kitaplar yazabilirim.

Hayatımız boyunca kendimizi bulmak için uğraşıyoruz, bir başka evde, bir başka şehirde, bir başka insanda. Kendimizden bir şeyler bulmak için arayıp tarıyoruz her insanı bakışlarımızla. Kendimizle hissettiğimiz rahatlığı arıyoruz irislerinde kaybolurken. Tek isteğimiz kendimizi anlatmak, anlaşılmak belki de. Anlatmadan anlaşılmayı tercih ediyorsak bir de, daha da derinleşiyor arayışlarımız. Denizde yosun parçacıklarının arasında, bir saksı toprağının diplerinde, gökyüzüne salınmış koca bir ağacın dalındaki kuş yuvasında. Detaylı...

Ne yaşamış olursam olayım, iyi kötü, hissettiklerim hep benimle kalacak. Bu yüzden o hissettiklerime hiçbir zaman düşman olmamayı seçiyorum. İnsanlar gelir, insanlar gider, ben kalırım hislerim kalır, şiirlerim kalır, yazılarım, sevdiğim anılarım. Kötü anılarımı unutma konusunda başkalarından daha başarılı olabilirim, belki de ben kötüyü hiçbir zaman kötü olarak görmüyorum, sadece şanssızlık. Kalbimde bir salıncak kurmuştum, sevgimden, nefretimden, hayal kırıklıklarımdan. Bir adam geldi, salıncağa binme yaşını çoktan geçmişti, karamsardı. Ben salıncağıma binmesine izin verdim, onun için sabahın erken saatlerinde açtım kalbimi, gün doğmamışken, o sabahın erken saatlerini bahane etti, uykusuz olduğu belliydi. Kırılmıştı, uykusundan uyandırılmıştı, onun kalbindeki salıncağı darmadağın etmişlerdi, ben ona yapılan her şey için üzgündüm, insanlığa kırgındım. Sevginin gökyüzünde küçük bir yıldız kadar değersiz olması canımı acıtmıştı, o gökyüzünde homojen olarak dağılmış  bir gaz element...