Bunalım

Gurbetteyim sanki, kendi memleketimde bile. Bu dünyaya yerleşemedim hiçbir zaman. Bavulumda bir dolu asılmayı bekleyen kıyafet. Benim ise gücüm yok. Yerleşik hayata geçmektir bavul boşaltmak. Benim öyle bir niyetim yok sanki. Ya da iyi hissetmedigim bu şehirde kalmaya. Yalnızlığımı özledim. Burada o zihin durumunu yakalamak zor. Çünkü gözleriyle seni delip geçmeye çalışıyor çoğu insan, somurtkan gözlerine iliştirilmiş bir çift göz ile. Laf edemem gerçi, burada benim kaşımın ortasında da bir çizgi peydah oluyor. Sevemediğim  herhangi bir şeyi gözlemlerkenki surat ifadem.  Ben de somurtuyorum. Sevmeyince insan ne mutsuz oluyormuş, mutsuz olunca insan ne kadar da çok sevemiyormuş. Kaygılı olunca ne kadar da umudunu yitiriyormus, bir gün her şeyin güzel olacağına dair. Yavaş yavaş kaybolmak bu. Benliğinin enkaz altında kalması bu. Bunalım bu.