the kite at the ELT bookstore

 No idea if life can fit in recipes  What ingredients does it have or should have? Is it a total of what i possess or what i lack of? The absence of hope, the absence of determination, the absence of love. Or Just a body swaying among the crowd, uniting with a hole. Thinking of what i lost through the years  I can't recollect words Can't make precious sentences I feel blurry, can't see what I know, what I have experienced. I forget all good things that happened to me but remain with ideas that make me feel nobody. My past is hidden among the fog, my future as well Can't find beauty in anywhere I look Can't find any reason to wear my beatiful dress and put on my red lipstick This is how I produce myself by destroying constantly Which pave the way for losing me, my attempts to find meaning in life, my love for the world. 

Mandalinalar (Mandairiinid)  Zaza Urushazade'nin yönetmenliği üstlendiği, 2013 yılında çekilen Estonya ve Gürcistan ortak yapımı bir filmdir. Film Estonyalı bir marangoz ve bir ciftçinin birbiriyle dayanışarak sürdürdükleri hayatlarında, kendilerini istemeden içinde buldukları savaşın yıkıcı etkilerini konu ediniyor. Film bildiğimiz savaş filmleri gibi aksiyonlu, kavgalı gürültülü bir film sayılmaz, aslında savaşın içine barış tohumununun nasıl serpildiğini gösteren yaşlılık ve dinginliği hiç acele etmeden betimleyen bir barış filmi diyebiliriz.  Savaş nefretten doğar, insancıllıktan uzaktır. İnsanın oluşturduğu nesnesel kavramların, insan özüne hakimiyet kurmasının sonucudur; dinlerr, ideolojiler, para vs.   Film Ivo adındaki marangozun atolyesinde çalışırken yere düşen talaş parçalarının göründüğü sahneyle başlar. Filmin son sahnesi de aynı sahne ile bitecektir. Film genel olarak aynı mekanda ve dört kişi arasında geçer. Film sona doğru savaş kokusundan sevgiye doğ...

Bir şarkı yazdım. Hayvanlardan farklı olarak dünyaya sadece vücut ortaya koymaktan daha fazlasını yaptım. Ürettim. Bu şarkı 23 yıllık dünya tecrübemin, aşkı içine dahil ettiği zamandan itibaren kalbimde ikamet etmiş insanlar ile ilgili bana kalmış olan birikimli hisleri açığa çıkaran bir şarkıdır. Umarım sevilir. :) Bu aşk nasıl bir şeymiş böyle!  Önceleri bilmezdim bu aşk nasıl bir şeymiş böyle  Öncelere farketmezdim senden kalanmış hislerim Yıkmışsın, geçmişsin bu aşk nasıl bir şeymiş böyle Hayattaki her insan birer yoldan ibaret Yürürsün, bakarsın yol biter de tanımazsın Gelmişim, gitmişim bu yol nasıl bir şeymiş böyle İçinden geçen şeyleri söyle kırmadan kalbimi Yola çıktığın insanları düşün sev yeter ki Yok sen bilmezsin bu kalp nasıl bir şeymiş böyle  English Lyrics  Before, I didn't know what love is like Before, I did not notice my feelings remained from you  You've destroyed, you've passed, What kind of love it is! Every person I have me...

Olsaydı eğer yeterince yerimiz ve biraz zamanımız işte belki o zaman, sevgili hanımefendi, çekilirdi nazınız oturur düşünürdük, ne yapıp ne etsek de uzun aşk günlerini hoşça geçirsek diye. sen hindistan’da, ganj kıyısında yakutlar bulurdun, bense akıntısında humber nehrinin, yakınırdım senden gündüz gece. seviyor olurdum seni tufan’dan on yıl önce ve sen - eğer lütfedersen – reddederdin yahudiler ikna olup dinden dönene değin. aşkım bir bitki gibi büyür yayılırdı imparatorluklar bile yanında ufak kalırdı gözlerine övgüler düzmek alırdı yüzyılımı ve tabii seyredeceğim o muhteşem alnını iki yüzyıl sürerdi tapmak göğüslere tek tek gerisi içinse tam otuz bin yıl gerek. en az yüzyıl vermeli her uzvuna ayrı ayrı ancak sonuncusunda açılmalı kalbinin sırrı çünkü, sevgili bayan, sizin hakkınız budur zaten ben de başka türlü sevemezdim, doğrudur. ama bir ses var ki, hep duyuyorum ardımda zaman üstümüze geliyor kanatlı arabasında ve ondan sonra her şeyin ötesinde serilip...

Gurbetteyim sanki, kendi memleketimde bile. Bu dünyaya yerleşemedim hiçbir zaman. Bavulumda bir dolu asılmayı bekleyen kıyafet. Benim ise gücüm yok. Yerleşik hayata geçmektir bavul boşaltmak. Benim öyle bir niyetim yok sanki. Ya da iyi hissetmedigim bu şehirde kalmaya. Yalnızlığımı özledim. Burada o zihin durumunu yakalamak zor. Çünkü gözleriyle seni delip geçmeye çalışıyor çoğu insan, somurtkan gözlerine iliştirilmiş bir çift göz ile. Laf edemem gerçi, burada benim kaşımın ortasında da bir çizgi peydah oluyor. Sevemediğim  herhangi bir şeyi gözlemlerkenki surat ifadem.  Ben de somurtuyorum. Sevmeyince insan ne mutsuz oluyormuş, mutsuz olunca insan ne kadar da çok sevemiyormuş. Kaygılı olunca ne kadar da umudunu yitiriyormus, bir gün her şeyin güzel olacağına dair. Yavaş yavaş kaybolmak bu. Benliğinin enkaz altında kalması bu. Bunalım bu.

Merhaba, kimle konuştuğumu bilemesem de merhaba. Tren garındayım. Yaklaşmasını bekledigim bir trenin kalkış saati değil. Düşüncelerimi bekliyorum, insanların gelip geçmesini, herkesle standart olan hayatımın küçük bir anına uzaktan bakmayı ve elestirmeyi.  Bu şehirde kendimi özgür hissettiğim tek yerdeyim. Belki ucunda yolculuk olan bir olduğu için. Belki de insanlarin beni görüp yalnızlığıma bir anlam bulmaya çalışmadıklari için. Belki de bu şehirde turist olabilme ihtimalini burda yakalayabildiğim  için, huzurluyum. Bugun ne çok düşündüm. Kisa bir araba yolculuğu düşüncelerime yeni kavşaklar sağladı. Ben uzun bir tren yolculuğuna kitaplar yazabilirim.