Kayıtlar

A poem of somebody lost

 No idea if life can fit in recipes  What ingredients does it have or should have? Is it a total of what i possess or what i lack of? The absence of hope, the absence of determination, the absence of love. Or Just a body swaying among the crowd, uniting with a hole. Thinking of what i lost through the years  I can't recollect words Can't make precious sentences I feel blurry, can't see what I know, what I have experienced. I forget all good things that happened to me but remain with ideas that make me feel nobody. My past is hidden among the fog, my future as well Can't find beauty in anywhere I look Can't find any reason to wear my beatiful dress and put on my red lipstick This is how I produce myself by destroying constantly Which pave the way for losing me, my attempts to find meaning in life, my love for the world. 

Mandalinalar

Mandalinalar (Mandairiinid)  Zaza Urushazade'nin yönetmenliği üstlendiği, 2013 yılında çekilen Estonya ve Gürcistan ortak yapımı bir filmdir. Film Estonyalı bir marangoz ve bir ciftçinin birbiriyle dayanışarak sürdürdükleri hayatlarında, kendilerini istemeden içinde buldukları savaşın yıkıcı etkilerini konu ediniyor. Film bildiğimiz savaş filmleri gibi aksiyonlu, kavgalı gürültülü bir film sayılmaz, aslında savaşın içine barış tohumununun nasıl serpildiğini gösteren yaşlılık ve dinginliği hiç acele etmeden betimleyen bir barış filmi diyebiliriz.  Savaş nefretten doğar, insancıllıktan uzaktır. İnsanın oluşturduğu nesnesel kavramların, insan özüne hakimiyet kurmasının sonucudur; dinlerr, ideolojiler, para vs.   Film Ivo adındaki marangozun atolyesinde çalışırken yere düşen talaş parçalarının göründüğü sahneyle başlar. Filmin son sahnesi de aynı sahne ile bitecektir. Film genel olarak aynı mekanda ve dört kişi arasında geçer. Film sona doğru savaş kokusundan sevgiye doğ...

Aşk nasıl bir şeymiş böyle!

Bir şarkı yazdım. Hayvanlardan farklı olarak dünyaya sadece vücut ortaya koymaktan daha fazlasını yaptım. Ürettim. Bu şarkı 23 yıllık dünya tecrübemin, aşkı içine dahil ettiği zamandan itibaren kalbimde ikamet etmiş insanlar ile ilgili bana kalmış olan birikimli hisleri açığa çıkaran bir şarkıdır. Umarım sevilir. :) Bu aşk nasıl bir şeymiş böyle!  Önceleri bilmezdim bu aşk nasıl bir şeymiş böyle  Öncelere farketmezdim senden kalanmış hislerim Yıkmışsın, geçmişsin bu aşk nasıl bir şeymiş böyle Hayattaki her insan birer yoldan ibaret Yürürsün, bakarsın yol biter de tanımazsın Gelmişim, gitmişim bu yol nasıl bir şeymiş böyle İçinden geçen şeyleri söyle kırmadan kalbimi Yola çıktığın insanları düşün sev yeter ki Yok sen bilmezsin bu kalp nasıl bir şeymiş böyle  English Lyrics  Before, I didn't know what love is like Before, I did not notice my feelings remained from you  You've destroyed, you've passed, What kind of love it is! Every person I have me...

Utangaç Sevgiliye

Olsaydı eğer yeterince yerimiz ve biraz zamanımız işte belki o zaman, sevgili hanımefendi, çekilirdi nazınız oturur düşünürdük, ne yapıp ne etsek de uzun aşk günlerini hoşça geçirsek diye. sen hindistan’da, ganj kıyısında yakutlar bulurdun, bense akıntısında humber nehrinin, yakınırdım senden gündüz gece. seviyor olurdum seni tufan’dan on yıl önce ve sen - eğer lütfedersen – reddederdin yahudiler ikna olup dinden dönene değin. aşkım bir bitki gibi büyür yayılırdı imparatorluklar bile yanında ufak kalırdı gözlerine övgüler düzmek alırdı yüzyılımı ve tabii seyredeceğim o muhteşem alnını iki yüzyıl sürerdi tapmak göğüslere tek tek gerisi içinse tam otuz bin yıl gerek. en az yüzyıl vermeli her uzvuna ayrı ayrı ancak sonuncusunda açılmalı kalbinin sırrı çünkü, sevgili bayan, sizin hakkınız budur zaten ben de başka türlü sevemezdim, doğrudur. ama bir ses var ki, hep duyuyorum ardımda zaman üstümüze geliyor kanatlı arabasında ve ondan sonra her şeyin ötesinde serilip...

UGANDA’DA BİR MUZUNGU

Resim
Uganda, ilk yurtdışı tecrübem. Yaklaşık üç aydır buradayım. Daha önce yaşadığım bazı anları mutluluk diye adlandırdığım için “mutluluk” kelimesinden özür diliyorum. Çünkü ben burada hissettiğimin dışında hiçbir zaman tam anlamıyla var olamadım. Var olmak tam anlamıyla hissetmek benim için. Ben Uganda’nın tam içindeyim bütün ruhumla. Buradaki çocuklara bayılıyorum. Türkiye’deyken çocukları sevmediğimi düşünürdüm, hatta ben neden öğretmenlik seçtim diye çok düşündüm. Bu mesleği yapıp yapamayacağım üzerine çok kafa yordum. Orada öğretmenlik yaparken hep rol yaptım, kendimin dışına çıktım. Burada sınıfta kahkahalar atıp iki dakika sonra dersime devam   edebiliyorum. Çocuklar verdiğim şeyi almayı biliyorlar ve daha fazlasını istiyorlar, ben de bu konuda çok istekliyim. Burada anasınıfı, bir ve ikinci sınıf çocuklarının dersine giriyorum. Anasınıfı çocuklarıyla drama, el işi aktiviteleri ve boyama yaptırıyorum. Onlarla çalışmaktan çok keyif alıyorum. Bazı çocuklar benim kend...

Bunalım

Gurbetteyim sanki, kendi memleketimde bile. Bu dünyaya yerleşemedim hiçbir zaman. Bavulumda bir dolu asılmayı bekleyen kıyafet. Benim ise gücüm yok. Yerleşik hayata geçmektir bavul boşaltmak. Benim öyle bir niyetim yok sanki. Ya da iyi hissetmedigim bu şehirde kalmaya. Yalnızlığımı özledim. Burada o zihin durumunu yakalamak zor. Çünkü gözleriyle seni delip geçmeye çalışıyor çoğu insan, somurtkan gözlerine iliştirilmiş bir çift göz ile. Laf edemem gerçi, burada benim kaşımın ortasında da bir çizgi peydah oluyor. Sevemediğim  herhangi bir şeyi gözlemlerkenki surat ifadem.  Ben de somurtuyorum. Sevmeyince insan ne mutsuz oluyormuş, mutsuz olunca insan ne kadar da çok sevemiyormuş. Kaygılı olunca ne kadar da umudunu yitiriyormus, bir gün her şeyin güzel olacağına dair. Yavaş yavaş kaybolmak bu. Benliğinin enkaz altında kalması bu. Bunalım bu.

Yolculuk hissi

Resim
Merhaba, kimle konuştuğumu bilemesem de merhaba. Tren garındayım. Yaklaşmasını bekledigim bir trenin kalkış saati değil. Düşüncelerimi bekliyorum, insanların gelip geçmesini, herkesle standart olan hayatımın küçük bir anına uzaktan bakmayı ve elestirmeyi.  Bu şehirde kendimi özgür hissettiğim tek yerdeyim. Belki ucunda yolculuk olan bir olduğu için. Belki de insanlarin beni görüp yalnızlığıma bir anlam bulmaya çalışmadıklari için. Belki de bu şehirde turist olabilme ihtimalini burda yakalayabildiğim  için, huzurluyum. Bugun ne çok düşündüm. Kisa bir araba yolculuğu düşüncelerime yeni kavşaklar sağladı. Ben uzun bir tren yolculuğuna kitaplar yazabilirim.

Arayış

Resim
Hayatımız boyunca kendimizi bulmak için uğraşıyoruz, bir başka evde, bir başka şehirde, bir başka insanda. Kendimizden bir şeyler bulmak için arayıp tarıyoruz her insanı bakışlarımızla. Kendimizle hissettiğimiz rahatlığı arıyoruz irislerinde kaybolurken. Tek isteğimiz kendimizi anlatmak, anlaşılmak belki de. Anlatmadan anlaşılmayı tercih ediyorsak bir de, daha da derinleşiyor arayışlarımız. Denizde yosun parçacıklarının arasında, bir saksı toprağının diplerinde, gökyüzüne salınmış koca bir ağacın dalındaki kuş yuvasında. Detaylı...

Hissettiklerime küs kalamam.

Ne yaşamış olursam olayım, iyi kötü, hissettiklerim hep benimle kalacak. Bu yüzden o hissettiklerime hiçbir zaman düşman olmamayı seçiyorum. İnsanlar gelir, insanlar gider, ben kalırım hislerim kalır, şiirlerim kalır, yazılarım, sevdiğim anılarım. Kötü anılarımı unutma konusunda başkalarından daha başarılı olabilirim, belki de ben kötüyü hiçbir zaman kötü olarak görmüyorum, sadece şanssızlık. Kalbimde bir salıncak kurmuştum, sevgimden, nefretimden, hayal kırıklıklarımdan. Bir adam geldi, salıncağa binme yaşını çoktan geçmişti, karamsardı. Ben salıncağıma binmesine izin verdim, onun için sabahın erken saatlerinde açtım kalbimi, gün doğmamışken, o sabahın erken saatlerini bahane etti, uykusuz olduğu belliydi. Kırılmıştı, uykusundan uyandırılmıştı, onun kalbindeki salıncağı darmadağın etmişlerdi, ben ona yapılan her şey için üzgündüm, insanlığa kırgındım. Sevginin gökyüzünde küçük bir yıldız kadar değersiz olması canımı acıtmıştı, o gökyüzünde homojen olarak dağılmış  bir gaz element...

Sevmeyi Öğrenmek

Koca bir boşluk olmasını isterim bu sayfada. Sevgiyle büyümemiş biri nereden bilebilir ki sevmeyi. Öğrenirse bile yapay olmaz mı? Betona çiçek ekmeye çalışmak gibi değil mi bu? Değer verebilir, bu sevmekle aynı olabilir mı? Ben bunu anlayamıyorum, sevgiyi anlayamıyorum. Sevince kaç santim genişler insanın kalp kası? Sevilince bunu nasıl hissedebilirim?

Doğaçlama Yalnızlık

Resim
Yalnızken farkediyor insan,  içindekini de dışındakini de. Küçük ıssız detayları, sadelikleri. Bir kedinin sevgisine  ne denli ihtiyaç duyduğunu o vakit anlıyor. Bir karıncanın yaşamına saygı duymayı, bir çiçeği koparmamasi gerektiğini...Yalnızlık, şiddeti alır taaaa insanın dışına bırakır. Kendilik'te şiddete yer yoktur. Yalnızlık, insanın en insani hali gibi geliyor bana. Yalnızken farkındasındır; sokakta oturan bir köpek nasıl da üzgün,  yağmur sonrasında görmeden üzerine bastığın salyangoza en çok yalnızken üzülürsün. Kışın odada bulduğun böceği dışarı atarken çok tereddüt edersin. Yalnızlığın binbir renk tonu var sanki. Huzünlendiren, huzur veren, mutlu hissettiren, acizleştiren, düşündüren, sevmeyi öğreten. Limon sarısı, gün ortasında gökyüzü mavisi, turkuaz, gün batarkenki mavilik, beton grisi, nar çiçeği. Yalnızlığın her tonuna aşığım ben. Asil bir yaşam biçimi gibi gelir bana yalnızlık. Güçlü hissettiriyor.Yalnızken vicdanım daha güçlüdür. Bazen uy...

Aşk Çemberi

Resim
Zaman çemberi aşk çemberini etkisi altına almaya çalışıyor. Aşk çemberi bir çocuk edasıyla omuz silkip, devam ediyor çemberin içini oyalamaya. Bir örüntü oluşturuyor ağaçlardan, çiçeklerden, bir amaca hizmet etmeyip kendi yaşamının farkında olan bütün hayvanlardan, sevgiden, sevginin pudra pembesi tonundan.

Evsiz bir tohum

Resim
Toprak üzerine düşer bazı tohumlar, ne yaşaması gerektiğine karar verebilir ne de yitip bitmesi gerektiğine. Yitip, düşmüştür de zaten bahane eder yaşamanın zıtlığını da barındırmalıdır düşüncesinde. Buruk bir gülüş olur gözlerinde, güvencesiz güven ile kuşatır yaşantılarını. Güvenmek ister ama kabul edilmeli midir bu isteği? Sorgular. Güvenmek bağlanmak olmamalıdır der içinden bir ses. Bir yandan da artık toprak altına işlemek ister. Sevgi açmak, sevgi vermek. Sarılırken karşılık görememekten bile korkmaz, bunu işlemiştir hayatına, beklentisiz yaşamak. Kendinden olmayan ona ne verebilir ki? Tohum topraktan ne bekler? Karar veremeden geldiği toprak üzerinde, onu yaşatmasını sağlamasını mı? Anne karnındayken onu besleyen plasenta, uçurum kenarında bir yerlerdedir. Doğar doğmaz düşer uçurumdan, o tek parça dala tutunur, orda başlar hayatına ve sürdürür. Dalın kalın veya ince olması bile umrunda değildir. Dal isterse yaşatır onu, kırılıp onu aşağı düşürmesini bile umursamaz. Yine de seve...

Makyajsız bile güzel kadın

Resim
Şu sıralar 'makyajsız bile güzel olan kadın' diye bir itham şekli var sosyal medyada. Bazı erkekler sadece erkek oldukları için aşırı bir özgüvenle büyüyorlar. Erkek olmayı bir ayrıcalık gibi görüyorlar. Ve kadınları dış görünüşleriyle istedikleri gibi eleştirme hakkını buluyorlar. Bir kadın makyaj yapmak zorunda değildir, biz makyajla doğmadık ki. Doğal halimizle, makyajsız bir bütünüz. Makyaj yapmıyorsak veya makyajsız halimizle güzel isek bu bir iltifat sebebi olmamalıdır bizim için. Aksine ben bunu hakaret olarak algılıyorum, makyajla güzel olma fikri bize dayatılmıştır sanki. Ya da zayıf olursak güzelizdir, kabul edilebilirizdir fikri. Kimseye kendimizi kabul ettirmemize gerek yok. Bir insan var olduğu için dünya tarafından kabul edilmistir. Bir insan kendine göründüğü şekliyle mutlu hissedebilmelidir sadece.

İnsan, sevmeli

Resim
Hep bir yolculuk hissi içimdeki, Deniz görmeli her insan İnsan sevmeli İnsan, sevmeli

Modern vicdan

Uzun zamandır bu anı bekliyorum. Sorumluluklarımın olduğunu düşünmeksizin sadece yazmayı. Bu dönem, yorucu ama aynı zamanda kendimi yaptığım şeylerden memnun hissettiğim bir süreç oldu. Bu memnuniyetim beni öz-güvenli kılıyor ve bu aralar kendimden beklemediğim şekilde iletişim kuruyorum insanlarla.Hala pek yakın arkadaşım yok, ama çok değer verdiğim, sevdiğim ve onların da bana değer verdiğini hissettiğim insanlar var hayatımda.Artık kimseyi memnun etme, ve böylece kabul görme gibi bir ihtiyacım yok.Ve bazı insanlarla iletişim kurma çabası göstermemeye özen gösteriyorum. Geçen gün sınav vaktinden 15 dakika sınav salonuna girdim ve iki arkadaşım birden seslendi. Hoşuma gitti ve merak ettim. Ancak sordukları şey, " Ebru, slayttan mı çalıştın yoksa sorulardan mı?" idi. Öncelikle bir "Günaydın" denmesini beklerdim açıkçası. İşte modern insanın problemi bu. Birilerine ihtiyaç duyarlarsa onunla iletişime geçiyorlar. İhtiyaç duymadıkları zaman da görmezden geliyorlar. Düş...

Nerdeyim bilmiyorum.

Resim
İçimde bir burukluk var Bir okul çıkışı okul bahçesinin hissettiği gibi Yazın son günü boşalan bir şenzlongun Çok severek okuduğum kitabın son sayfasının Kendimi bir şeyin bitme noktasında gibi hissediyorum. Bitiş çizgisi gibi bir yarışın Haftanın son günü ya da Son yaprağını dökmeye hazırlanan bir ağaç gibi Bir çikolata dükkânının kapanış saati Bir nar ağacı tam anlatacak hislerimi. Kışa hazırlanıp yaz mevsimine ait hisseden bir nar tomurcuğu gibiyim bu aralar. Bir şeyleri kaybetmek üzere Özlemek duygusu bu birkaç kez hissettiğim. Ait olmadığım mevsime ayak uyduramadığım halde oyalanmak bu.

My Photograph Exhibition

Resim

Aynı Dünyalar

Resim
Çok ortak yönümüz var aslında Aynı gezegende yaşıyoruz, aynı türdeniz Bir köpekten de hoşlanabilirdim pekala Konuşabiliyorsun, düşünebiliyorsun Bunları ben de yapabiliyorum. Aynı gökyüzüne bakıyoruz can sıkıntısına Aynı yıldızlar eşlik ediyor tescillenmiş yalnızlığımıza Aynı hayvan türleri karşılıyor bizi Aynı ağaç halkaları belirliyor ağaçların kaç mevsim geçirdiğini Aynı kuşlar aynı uzaklara göç ediyor Kediler aynı ses tonunda miyavlıyor Yeşil çay aşırı güzel kokuyor Bal   arıları öleceklerini bile bile ısırmaya devam ediyor insanları senin gezegeninde de Aynı tavus kuşları açıyor rengarenk kanatlarını Aynı meyvelerden aynı reçeller yapılıyor Tatlı aynı tadında, acı aynı yakıyor. İşittiğimiz gece sesleri bile aynı Ateş böcekleri, sessiz sakin yaprak hışırtıları Gecenin körü bile aynı vakit biliyor musun? Ve sen hala,   biz farklı dünyaların insanlarıyız Yok öyle bir şey Bulutlar aynı beyazlığında Hiçbir kedi siyah gözlere sah...

Gerry Conlon, Devletin Özür Dilediği Adam

Resim
IN THE NAME OF THE FATHER İrlandalı yönetmen prodüktör ve yazar olan Jim Sheridan’ın yönetmenliğini üstlendiği 1993 yapımlı film, Gerry Conlon adında masum bir gencin IRA mensubu olduğu ve Gyilford’da bombalı saldırı gerçekleştirdiği gerekçesiyle tutuklanmasına üzerine gösterdiği özgürlük mücadelesine değinir. Hurda metal çalarak parasını kazanan Gerry, bir gün çaldığı hurdalarla oynarken İngiliz polisleri onun keskin nişancı olduğunu zannedip yakalamaya çalışır. Gerry, olay yerinden kaçmayı başarır, fakat Belfast’ın artık onun için güvenli bir yer olmadığı kanaatine varır ve Londra’ya gidip  halasının evinde kalmaya karar verir. Ama daha sonra gemide karşılaştığı eski bir arkadaşı olan Paul Hill ile birlikte mülkiyet anlayışları ve kuralları olmayan bir hippi komunüne giderler. Ne yazık ki, orada bulunan çocuklardan biri onlardan pek hoşlanmaz, bu yüzden yaşadıkları birkaç tartışmadan sonra oradan ayrılmak zorunda kalırlar. O gece Gyilford’da bir barda bomba patlatılır. Hipp...