Kayıtlar

Arayış

Resim
Hayatımız boyunca kendimizi bulmak için uğraşıyoruz, bir başka evde, bir başka şehirde, bir başka insanda. Kendimizden bir şeyler bulmak için arayıp tarıyoruz her insanı bakışlarımızla. Kendimizle hissettiğimiz rahatlığı arıyoruz irislerinde kaybolurken. Tek isteğimiz kendimizi anlatmak, anlaşılmak belki de. Anlatmadan anlaşılmayı tercih ediyorsak bir de, daha da derinleşiyor arayışlarımız. Denizde yosun parçacıklarının arasında, bir saksı toprağının diplerinde, gökyüzüne salınmış koca bir ağacın dalındaki kuş yuvasında. Detaylı...

Hissettiklerime küs kalamam.

Ne yaşamış olursam olayım, iyi kötü, hissettiklerim hep benimle kalacak. Bu yüzden o hissettiklerime hiçbir zaman düşman olmamayı seçiyorum. İnsanlar gelir, insanlar gider, ben kalırım hislerim kalır, şiirlerim kalır, yazılarım, sevdiğim anılarım. Kötü anılarımı unutma konusunda başkalarından daha başarılı olabilirim, belki de ben kötüyü hiçbir zaman kötü olarak görmüyorum, sadece şanssızlık. Kalbimde bir salıncak kurmuştum, sevgimden, nefretimden, hayal kırıklıklarımdan. Bir adam geldi, salıncağa binme yaşını çoktan geçmişti, karamsardı. Ben salıncağıma binmesine izin verdim, onun için sabahın erken saatlerinde açtım kalbimi, gün doğmamışken, o sabahın erken saatlerini bahane etti, uykusuz olduğu belliydi. Kırılmıştı, uykusundan uyandırılmıştı, onun kalbindeki salıncağı darmadağın etmişlerdi, ben ona yapılan her şey için üzgündüm, insanlığa kırgındım. Sevginin gökyüzünde küçük bir yıldız kadar değersiz olması canımı acıtmıştı, o gökyüzünde homojen olarak dağılmış  bir gaz element...

Sevmeyi Öğrenmek

Koca bir boşluk olmasını isterim bu sayfada. Sevgiyle büyümemiş biri nereden bilebilir ki sevmeyi. Öğrenirse bile yapay olmaz mı? Betona çiçek ekmeye çalışmak gibi değil mi bu? Değer verebilir, bu sevmekle aynı olabilir mı? Ben bunu anlayamıyorum, sevgiyi anlayamıyorum. Sevince kaç santim genişler insanın kalp kası? Sevilince bunu nasıl hissedebilirim?

Doğaçlama Yalnızlık

Resim
Yalnızken farkediyor insan,  içindekini de dışındakini de. Küçük ıssız detayları, sadelikleri. Bir kedinin sevgisine  ne denli ihtiyaç duyduğunu o vakit anlıyor. Bir karıncanın yaşamına saygı duymayı, bir çiçeği koparmamasi gerektiğini...Yalnızlık, şiddeti alır taaaa insanın dışına bırakır. Kendilik'te şiddete yer yoktur. Yalnızlık, insanın en insani hali gibi geliyor bana. Yalnızken farkındasındır; sokakta oturan bir köpek nasıl da üzgün,  yağmur sonrasında görmeden üzerine bastığın salyangoza en çok yalnızken üzülürsün. Kışın odada bulduğun böceği dışarı atarken çok tereddüt edersin. Yalnızlığın binbir renk tonu var sanki. Huzünlendiren, huzur veren, mutlu hissettiren, acizleştiren, düşündüren, sevmeyi öğreten. Limon sarısı, gün ortasında gökyüzü mavisi, turkuaz, gün batarkenki mavilik, beton grisi, nar çiçeği. Yalnızlığın her tonuna aşığım ben. Asil bir yaşam biçimi gibi gelir bana yalnızlık. Güçlü hissettiriyor.Yalnızken vicdanım daha güçlüdür. Bazen uy...

Aşk Çemberi

Resim
Zaman çemberi aşk çemberini etkisi altına almaya çalışıyor. Aşk çemberi bir çocuk edasıyla omuz silkip, devam ediyor çemberin içini oyalamaya. Bir örüntü oluşturuyor ağaçlardan, çiçeklerden, bir amaca hizmet etmeyip kendi yaşamının farkında olan bütün hayvanlardan, sevgiden, sevginin pudra pembesi tonundan.

Evsiz bir tohum

Resim
Toprak üzerine düşer bazı tohumlar, ne yaşaması gerektiğine karar verebilir ne de yitip bitmesi gerektiğine. Yitip, düşmüştür de zaten bahane eder yaşamanın zıtlığını da barındırmalıdır düşüncesinde. Buruk bir gülüş olur gözlerinde, güvencesiz güven ile kuşatır yaşantılarını. Güvenmek ister ama kabul edilmeli midir bu isteği? Sorgular. Güvenmek bağlanmak olmamalıdır der içinden bir ses. Bir yandan da artık toprak altına işlemek ister. Sevgi açmak, sevgi vermek. Sarılırken karşılık görememekten bile korkmaz, bunu işlemiştir hayatına, beklentisiz yaşamak. Kendinden olmayan ona ne verebilir ki? Tohum topraktan ne bekler? Karar veremeden geldiği toprak üzerinde, onu yaşatmasını sağlamasını mı? Anne karnındayken onu besleyen plasenta, uçurum kenarında bir yerlerdedir. Doğar doğmaz düşer uçurumdan, o tek parça dala tutunur, orda başlar hayatına ve sürdürür. Dalın kalın veya ince olması bile umrunda değildir. Dal isterse yaşatır onu, kırılıp onu aşağı düşürmesini bile umursamaz. Yine de seve...

Makyajsız bile güzel kadın

Resim
Şu sıralar 'makyajsız bile güzel olan kadın' diye bir itham şekli var sosyal medyada. Bazı erkekler sadece erkek oldukları için aşırı bir özgüvenle büyüyorlar. Erkek olmayı bir ayrıcalık gibi görüyorlar. Ve kadınları dış görünüşleriyle istedikleri gibi eleştirme hakkını buluyorlar. Bir kadın makyaj yapmak zorunda değildir, biz makyajla doğmadık ki. Doğal halimizle, makyajsız bir bütünüz. Makyaj yapmıyorsak veya makyajsız halimizle güzel isek bu bir iltifat sebebi olmamalıdır bizim için. Aksine ben bunu hakaret olarak algılıyorum, makyajla güzel olma fikri bize dayatılmıştır sanki. Ya da zayıf olursak güzelizdir, kabul edilebilirizdir fikri. Kimseye kendimizi kabul ettirmemize gerek yok. Bir insan var olduğu için dünya tarafından kabul edilmistir. Bir insan kendine göründüğü şekliyle mutlu hissedebilmelidir sadece.