the kite at the ELT bookstore

Gurbetteyim sanki, kendi memleketimde bile. Bu dünyaya yerleşemedim hiçbir zaman. Bavulumda bir dolu asılmayı bekleyen kıyafet. Benim ise gücüm yok. Yerleşik hayata geçmektir bavul boşaltmak. Benim öyle bir niyetim yok sanki. Ya da iyi hissetmedigim bu şehirde kalmaya. Yalnızlığımı özledim. Burada o zihin durumunu yakalamak zor. Çünkü gözleriyle seni delip geçmeye çalışıyor çoğu insan, somurtkan gözlerine iliştirilmiş bir çift göz ile. Laf edemem gerçi, burada benim kaşımın ortasında da bir çizgi peydah oluyor. Sevemediğim  herhangi bir şeyi gözlemlerkenki surat ifadem.  Ben de somurtuyorum. Sevmeyince insan ne mutsuz oluyormuş, mutsuz olunca insan ne kadar da çok sevemiyormuş. Kaygılı olunca ne kadar da umudunu yitiriyormus, bir gün her şeyin güzel olacağına dair. Yavaş yavaş kaybolmak bu. Benliğinin enkaz altında kalması bu. Bunalım bu.

Merhaba, kimle konuştuğumu bilemesem de merhaba. Tren garındayım. Yaklaşmasını bekledigim bir trenin kalkış saati değil. Düşüncelerimi bekliyorum, insanların gelip geçmesini, herkesle standart olan hayatımın küçük bir anına uzaktan bakmayı ve elestirmeyi.  Bu şehirde kendimi özgür hissettiğim tek yerdeyim. Belki ucunda yolculuk olan bir olduğu için. Belki de insanlarin beni görüp yalnızlığıma bir anlam bulmaya çalışmadıklari için. Belki de bu şehirde turist olabilme ihtimalini burda yakalayabildiğim  için, huzurluyum. Bugun ne çok düşündüm. Kisa bir araba yolculuğu düşüncelerime yeni kavşaklar sağladı. Ben uzun bir tren yolculuğuna kitaplar yazabilirim.